Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2020

Τελειώσαμε;

Αυτή ήταν η ζωή μας;
Ένας - ένας φεύγει;
Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι,
χωρίς να ξανασμίξουμε;
Κι όλα εκείνα τα άπιαστα όνειρα,
πύργοι στην άμμο, ήτανε;

Κι αν εγώ κλαίω,
εσύ, μην κλάψεις.
Οι άντρες δεν κλαίνε,
κι εσύ έκλαψες...

Το τραγούδι λέει άλλα.
Κρατάμε τον τίτλο.
Αρκεί που με βοήθησε,
τα δάκρυα να φτάσουν στον λαιμό...

Το καθέτως, καμιά σχέση με ποίηση.
Ανάγκη απ' το... αιώνιο οριζοντίω σου...
ΑΝΤΙΟ ΣΟΥ!



Διονυσίου - Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι

Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020

Καλή σου ανάπαυση, Δημήτρη!

...Κόλλησα.
Δεν το κατάλαβα το "έφυγε".
"Πήγε πάλι στο χωριό;"
"Έφυγε σου λέω!"

Λυτρώθηκες, Δημητρό, αυτή είναι η αλήθεια.
Πονάει, Δημητρό, αυτή είναι άλλη μια.
Φωτογραφίες, κι άλλη μια λαβωματιά, απουσίας...

...Με "γλυκαίνει" το ότι μιλήσαμε, τελευταίως.
Οι ευχές σου, τα σ' αγαπώ σου, βάλσαμο στην εξ αποστάσεως δύσκολη νύχτα μου.

Καλή σου ανάπαυση!

Δόθηκε η εξήγηση με το στάρι...
Στις 3 μέρες...
Κι ύστερα με λένε προληπτική.
Δικαιολογημένη η άρνηση.
Το ένστικτο, δεν είναι τυχαίο...
Θα φέρω λινκ, όταν τα γράψω, κάποτε.
Εσύ, ήδη, ξέρεις!
Το να μάθουν οι άλλοι, περιττό.