"Τι βρέχει ο ουρανός και δεν τα καταπίνει η γη;" (Παροιμία)
Εμείς οι Πηλιορείτες μιλάμε συχνά με παροιμίες. Κυρίως οι μεγάλοι.
Μάλλον στους μεγάλους ανήκω κι εγώ, γιατί το συνηθίζω να θυμάμαι και να μιλάω και χωριάτ'κα και με παροιμίες.
Σήμερα όμως, συζητώντας με μια αγαπημένη φίλη που πέρασε πολλά με την υγεία της και καταλήξαμε πως ο καθένας μας κουβαλάει τον Σταυρό του και πρέπει ν' αντέξει, μου είπε μια παροιμία που της έλεγε η πεθερά της, κι εγώ δεν την ήξερα.
"Τι θα βρέξει ο ουρανός και δεν θα το καταπιεί η γης; Βροχή θα ρίξει; Χαλάζι θα ρίξει; Χιόνι θα ρίξει; Θα το καταπιεί, θέλει, δε θέλει! Έτσι είναι και ο άνθρωπος", μου είπε.
Κι όταν της είπα το καλό, ότι αδυνάτισε, μου είπε:
"Τί να το κάνω; Τώρα; Πάν' τα νιάτα, πάν' τα κάλλη, δε ξαναγυρίζουν πάλι!"
Εδώ και καιρό (λόγω κοροναϊού) ρωτάω γνωστούς, φίλους, συγγενείς.
Από παλιά έκανα γκάλοπ, για διάφορα θέματα, π.χ. (αν οι άντρες απάτησαν τις γυναίκες τους, ποιες είναι οι πιο ευτυχισμένες ή δυστυχισμένες στιγμές της ζωής τους, κ.λ.π.)
Τώρα ρωτάω Χριστιανούς και μη, αν θα έβαζαν τσιπάκι.
Ομολογώ, σοκαρίστηκα.
Πιστός, καλός άνθρωπος, με σταυρουδάκια και κομοσκοίνια:
"Αν πρόκειται να ζήσω και για την υγεία μου, ναι, θα το βάλω!"
Παπάς: "Θα το βάλουμε γιατί έχουμε παιδιά και υποχρεώσεις και θα βρούμε εμείς τρόπο να επικοινωνούμε!"
Κοπελιά: " Μάθετε εσείς οι μεγάλοι, να έχετε εμπιστοσύνη στην νεολαία σας! Ακόμη δεν το ενέκρινε ο ΟΗΕ."
"Κι αν το εγκρίνει;"
Σιγή.
Φίλος μουσουλμάνος: "Αν σου έδιναν ένα πιστόλι και σου έλεγαν: σκότωσε την Κατερίνα, θα το έκανες;"
... Λόγω της ημέρας.
Ψυχοσάββατο σήμερα.
Όπως και να έχει, ότι δεν μπόρεσα να "καταλάβω" εγώ, το "μεταφράζει" η ίδια η ζωή, πολύ σύντομα.
...Προσωπικά "δέχτηκα" ότι συνέβει.
Κάποιος λόγος Ανώτερος (για μένα), υπάρχει.
***
Όσο για την κυρία που μου είπε για το προαίσθημα ή ένστικτο, παραμονής Πρωτοχρονιάς... ότι ήταν έργο του διαβόλου, δεν συμφωνώ, καθόλου.
Ποιος τα διδάσκει αυτά, δεν καταλαβαίνω.
Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο πολύ, αν του συμβεί κάτι κακό, νιώθεις κάτι.
Όπως η μάνα για το παιδί, όπως τα δίδυμα, για το αδελφάκι του...
Γιατί, ντε και καλά, να είναι προερχόμενο απ' το κακό, κι όχι απ' το ΚΑΛΟ;
Η κυρία πήρε τον δρόμο της κι εγώ το δικό μου.
Κάθε άνθρωπος έχει να διανύσει τον δικό του δρόμο στην Πίστη του και ο καθένας πιστός, έχει τον δικό του τρόπο επικοινωνίας με αυτήν.
Αυτά, κι ας είναι για το ΚΑΛΟ των ΚΑΛΩΝ! (Γιατί πια, το ΟΛΩΝ, αρχίζει να ξεχωρίζει. Αν ο κακός θέλει να βλάψει τους Καλούς, δεν μπορείς και να το εύχεσαι, κιόλας! Να τους σ'χωράς, μπορείς, αλλά από κει και πέρα, τον λόγο έχουν οι παπάδες και ΚΥΡΙΩΣ, Ο ΘΕΟΣ!)
Και στο τέλος ποιο είναι το μεγάλο κρίμα της, το άλυτο και το ασυμπάθιστο, που πρέπει να το σέρνει σ’ όλη τη ζωή; (Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Ο Πύργος του Ακροπόταμου )
"Φύγε"...
Ρήμα είναι που σε διώχνει, για κάποιον λόγο. Απ' τον ποιο απλό, μέχρι τον ποιο πολύπλοκο.
Όλοι μας το έχουμε ακούσει και σίγουρα όλοι θυμόμαστε αυτό, το "Φύγε" της Στέλλας...
Αυτό όμως είναι φαντασία, κινηματογράφος.
Όσο κι αν μας έχει αγγίξει, είναι ξένο.
Εδώ και καιρό, ήθελα να "κρατήσω" δυο δυνατά δικά μου, "Φύγε"...
Δεν ήταν φυσικά, ερωτικά, μα αντηχούν συχνά στ' αυτιά μου.
Ήταν πραγματικής αγάπης και πόνου, από άντρες, ναι.
"ΦΥΓΕ! σου είπα!" (Τράνταξε η γειτονιά της περιοχής.)
"ΦΥΓΕ, ΕΣΥ!" ( με όση φωνή είχε, μη αντέχοντας να με βλέπει να πονάω και να πονάει...)
...Έφυγα, δεδομένες δύσκολες στιγμές, μα ξαναπήγα και θα ξαναπάω. Όσο αντέχω, κι όταν πρέπει.
Δεν ξέρω αν το "σ' αγαπώ" είναι τόσο κοντά με το "ΦΥΓΕ", μα είναι φορές που λέγεται από αγάπη. που κάποιος - κάποια, δεν μπορεί να την διαχειριστεί την δεδομένη στιγμή.
...Να ΦΕΥΓΕΙΣ οπωσδήποτε, όταν στο ζητάνε έντονα, ακόμα και σιωπώντας.
Είναι για το ΚΑΛΟ, όλων, σίγουρα!
Το πάθος αλλά και η επιθυμία ορισμένων ανθρώπων να δουν το έργο τους τυπωμένο δεν έχει όρια. Και δημιουργεί αληθινές ιστορίες και καταστάσεις που θυμίζουν μυθιστορήματα ή σενάρια. Όπως η υπόθεση της Κατερίνας Σταματίου-Παπαθεοδώρου, την οποία μου εξομολογήθηκε με ένα μέιλ εδώ και πολλές μέρες η ίδια. Είχα υποσχεθεί στην Κατερίνα ότι δεν πρόκειται να τη δημοσιοποιήσω αλλά με πρόλαβε η ίδια οπότε δεν έχω λόγο πλέον να κρατάω τη σιωπή μου. Πριν από μερικά χρόνια, η Κατερίνα μετέτρεψε σε βιβλίο το ημερολόγιο της που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας της. Τίτλος ’’Γράμμα στη μάννα με δύο…ν’’. Το κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις με δικά της έξοδα και χωρίς τη συνεισφορά εκδοτικής εταιρείας. Και το μοίραζε χέρι με χέρι. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες αντίτυπα μοίρασε αλλά αυτό δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερη σημασία. Λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε εκείνο το διάστημα δεν είχε τη δυνατότητα να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την αυτό-έκδοση του βιβλίου της αλλά δεν το έβαλε κάτω και άρχισε πια να το μοιράζει σε φωτοτυπίες.Πριν λίγο καιρό, βρέθηκε στο δρόμο της ένας μικρός εκδοτικός οίκος, οι εκδόσεις Καλυδών και κυκλοφόρησαν το βιβλίο της. Τότε, περίπου η Κατερίνα άνοιξε και το μπλογκ της ως ’’Κυκλάμινο του βουνού’’ και μου έστειλε ένα μέιλ ρωτώντας με τι έπρεπε να κάνει. Ήθελε να δηλώσει την ταυτότητά της, να μιλήσει με τους επισκέπτες για το βιβλίο της αλλά από την άλλη φοβόταν ότι θα την κατηγορήσουν για ’’διαφήμιση’’! Προσέξτε ευαισθησίες…Την ώρα, που οι μεγαλο-συγγραφείς διαπλέκονται με μεγαλο-κριτικούς μια γυναίκα που δεν αισθάνεται καν συγγραφέας σκέφτεται αν στο δικό της μπλογκ είναι θεμιτό να γράψει για το δικό της βιβλίο! Της απάντησα ότι δεν είχε τίποτα να φοβηθεί και της υποσχέθηκα ότι θα ψάξω να βρω το βιβλίο της για να γράψω χωρίς να προδώσω την ιδιότητά και την ταυτότητα της ως blogger. Δυστυχώς, το βιβλίο όσο και να το έψαξα, όπου και να ρώτησα δεν το ανακάλυψα. Το ίδιο ακριβώς έγινε με πολλούς φίλους ή συγγενείς της, αφού οι εκδόσεις Καλυδών, μικρή εταιρεία, ακολουθεί την μοίρα όλων των εκδοτικών οίκων του είδους που δεν βρίσκουν καν δρόμο για μαζική παρουσία των λιγοστών βιβλίων που εκδίδουν σε ετήσια βάση. Και σε όλα τα βιβλιοπωλεία μόνο με παραγγελία μπορεί κάποιος να προμηθευτεί το βιβλίο. Και αφού η Κατερίνα είδε ότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά αποκάλυψε η ίδια προχθές το μικρό μυστικό της στο blog. Κάντε μια επίσκεψη στη διεύθυνση kyklaminovounou.blogspot.com για να διαβάσετε και αποσπάσματα του βιβλίου αλλά και τη μικρή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία της. Και επειδή, η Κατερίνα δεν διαθέτει ούτε τις μίνιμουμ τεχνικές γνώσεις και δεν ξέρει τον τρόπο να ’’μεταφέρει’’ το εξώφυλλο του βιβλίου στο blog της το κάνω για λογαριασμό της στο δικό μου. - ’Ενας ακόμη συγγραφέας blog-άρει πλέον. Ο Δημήτρης Μαμαλούκας έγραψε το εξαιρετικό βιβλίο ’’Η απαγωγή του εκδότη’’ (εκδόσεις Καστανιώτη) που κυκλοφόρησε με αρκετή επιτυχία πέρυσι αλλά αυτή δεν είναι η μοναδική δουλειά του. Είναι αυτή που έχω διαβάσει…Εισχώρησε στον κόσμο των blog και θα μας κρατάει συντροφιά στη διεύθυνση mamaloukas.blogspot.com. -Ενδιαφέρουσα άποψη από φίλη συγγραφέα… ’’Να προσέχουν οι συγγραφείς τις φωτογραφίες και τα βιογραφικά τους αφού πλέον όλα αυτά τα στοιχεία κυκλοφορούν για χρόνια ολόκληρα στο διαδίκτυο. Ειδικά στο βιογραφικό να φροντίζουν να υπάρχει πλήρης κατάλογος των έργων τους’’. Συμφωνώ απόλυτα…
Ακολουθήσαμε τις ωραίες προτροπές σου και βρεθήκαμε κι εμείς κοντά στα κυκλάμινα του βουνού. να' σαι καλά reader. ευωδιάζουν αγάπη, συναίσθημα και βαθιά τρυφερότητα που έχουμε τόσο ανάγκη
Ένα πολύ όμορφο site κι ένα εξίσου όμορφο blog είναι εκείνο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Γιώργου Γλυκοφρύδη. Αξίζει να το δείτε και όπως φαίνεται αξίζει να διαβάσουμε και τον «Επιβάτη», το πρώτο του βιβλίο. Πολύ ιδιαίτερη γλώσσα. www.passenger.gr www.georgeglikofridis.blogspot.com
@scalidi Οπως πρόσεξες δεν έγραψα λέξη για το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό επειδή ήξερα την ιστορία πίσω από τις σελίδες του. Οποιος θέλει να το ανακαλύψει ας το ανακαλύψει
@anonymous Γεωργία, τα καλά νέα για να τα προβάλλουμε πρέπει να τα μαθαίνουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε παντού στα blog και αυτός ο χώρος προσφέρεται για τέτοιου είδους ανακοινώσεις. Με άλλα λόγια σε ευχαριστούμε για τις πληροφορίες.
Και φυσικα υα επισκευθουμε το κυκλαμινο. Ειναι πραγματικα αξιεπαινο απο μερους σου που βοηθησες, οπως και αξιοθαυμαστο που η συγγραφεας δεν παραιτηθηκε και εισχωρησε και στο blogging. Δυστυχως αυτες οι δουλειες χρειαζονται πολυ πεισμα. Αλλα ευτυχως υπαρχουμε κι εμεις εδω!
Nα δώσω συγχαρητήρια στο κυκλάμινο του βουνού για το πείσμα και την αγάπη του στο γράψιμο. Ευαίσθητη φωνή, αγαπητή. Να συνεχίσεις κυκλάμινο, σου εύχομαι ο,τι καλύτερο.
Θεέ μου! Καλέ μου φίλε, τι έκπληξη ήταν αυτή; Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς. Να είσαι καλά. Τελευταίως, περιμένοντας την σύνδεση, κάνω οικονομία τις κάρτες, (λόγω του φόβου του ΟΤΕ)και μπαίνω για λίγο. Έχω μπλέξει και με μαστόρια...Άστο! Δεν περίμενα να γράψεις πριν το διαβάσεις.Σ ευχαριστώ! Κι όμως μου είπαν ότι διακινείται Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία.Μου είπαν ότι θέλει τον χρόνο του και το καταλαβαίνω. Υπομονή! Εγώ πάντως, μπορώ να σου το στείλω, (δώρο)γιατί τα βιβλιοπωλεία του Βόλου το έφεραν. Η ανωνυμία είναι το πρόβλημα.
Πόσο σ΄αγαπώ! για την καλοσύνη σου! ακόμα δεν έφυγα από δω.Γράφω σε όσους σου σχολίασαν για μένα, για να τους ευχαριστήσω. Να είσαι καλά και εύχομαι στη ζωή σου να παίρνεις μόνο χαρές, σαν αυτές που δίνεις κι ακόμη καλύτερες!
Καλέ μου φίλε, ήθελα ακόμα να συμπληρώσω, ότι ο δικός μου εκδοτικός οίκος, οι εκδόσεις Καλυδών, είναι νέος και έχει όλα τα προσόντα να φτάσει και να ξεπεράσει τους μεγάλους.Ο άνθρωπος που έχει αυτόν τον οίκο είναι τόσο αξιόλογος και μερακλής και έχει περισσότερο πάθος από μένα. Άλλωστε φαίνεται και απ΄τις ευαισθησίες του, βγάζοντας το δικό μου το βιβλίο. Απλά όλα χρειάζονται τον χρόνο τους κι εγώ συνήθως τον κυνηγάω. Εφαρμόζω το "γοργόν και χάριν έχει", ενώ ισχύει "το καλό πράγμα αργεί να γίνει" και το άλλο "όποιος βιάζεται σκοντάφτει!" Συγνώμη που καταχράστηκα το μπλογκ σου.
Ακολουθήσαμε τις ωραίες προτροπές σου και βρεθήκαμε κι εμείς κοντά στα κυκλάμινα του βουνού. να' σαι καλά reader. ευωδιάζουν αγάπη, συναίσθημα και βαθιά τρυφερότητα που έχουμε τόσο ανάγκη
3:27 PM
Anonymous said...
Ένα πολύ όμορφο site κι ένα εξίσου όμορφο blog είναι εκείνο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Γιώργου Γλυκοφρύδη. Αξίζει να το δείτε και όπως φαίνεται αξίζει να διαβάσουμε και τον «Επιβάτη», το πρώτο του βιβλίο. Πολύ ιδιαίτερη γλώσσα. www.passenger.gr www.georgeglikofridis.blogspot.com
@scalidi Οπως πρόσεξες δεν έγραψα λέξη για το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό επειδή ήξερα την ιστορία πίσω από τις σελίδες του. Οποιος θέλει να το ανακαλύψει ας το ανακαλύψει
@anonymous Γεωργία, τα καλά νέα για να τα προβάλλουμε πρέπει να τα μαθαίνουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε παντού στα blog και αυτός ο χώρος προσφέρεται για τέτοιου είδους ανακοινώσεις. Με άλλα λόγια σε ευχαριστούμε για τις πληροφορίες.
6:07 PM
Anonymous said...
Και φυσικα υα επισκευθουμε το κυκλαμινο. Ειναι πραγματικα αξιεπαινο απο μερους σου που βοηθησες, οπως και αξιοθαυμαστο που η συγγραφεας δεν παραιτηθηκε και εισχωρησε και στο blogging. Δυστυχως αυτες οι δουλειες χρειαζονται πολυ πεισμα. Αλλα ευτυχως υπαρχουμε κι εμεις εδω!
Nα δώσω συγχαρητήρια στο κυκλάμινο του βουνού για το πείσμα και την αγάπη του στο γράψιμο. Ευαίσθητη φωνή, αγαπητή. Να συνεχίσεις κυκλάμινο, σου εύχομαι ο,τι καλύτερο.
8:25 PM
Anonymous said...
Φυσικά. Ισως δεν ήταν σωστή η διατύπωσή μου. Δεν εννοούσα ότι δεν προβάλλετε τα καλά νέα, το αντίθετο.
Θεέ μου! Καλέ μου φίλε, τι έκπληξη ήταν αυτή; Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς. Να είσαι καλά. Τελευταίως, περιμένοντας την σύνδεση, κάνω οικονομία τις κάρτες, (λόγω του φόβου του ΟΤΕ)και μπαίνω για λίγο. Έχω μπλέξει και με μαστόρια...Άστο! Δεν περίμενα να γράψεις πριν το διαβάσεις.Σ ευχαριστώ! Κι όμως μου είπαν ότι διακινείται Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία.Μου είπαν ότι θέλει τον χρόνο του και το καταλαβαίνω. Υπομονή! Εγώ πάντως, μπορώ να σου το στείλω, (δώρο)γιατί τα βιβλιοπωλεία του Βόλου το έφεραν. Η ανωνυμία είναι το πρόβλημα.
Πόσο σ΄αγαπώ! για την καλοσύνη σου! ακόμα δεν έφυγα από δω.Γράφω σε όσους σου σχολίασαν για μένα, για να τους ευχαριστήσω. Να είσαι καλά και εύχομαι στη ζωή σου να παίρνεις μόνο χαρές, σαν αυτές που δίνεις κι ακόμη καλύτερες!
Καλέ μου φίλε, ήθελα ακόμα να συμπληρώσω, ότι ο δικός μου εκδοτικός οίκος, οι εκδόσεις Καλυδών, είναι νέος και έχει όλα τα προσόντα να φτάσει και να ξεπεράσει τους μεγάλους.Ο άνθρωπος που έχει αυτόν τον οίκο είναι τόσο αξιόλογος και μερακλής και έχει περισσότερο πάθος από μένα. Άλλωστε φαίνεται και απ΄τις ευαισθησίες του, βγάζοντας το δικό μου το βιβλίο. Απλά όλα χρειάζονται τον χρόνο τους κι εγώ συνήθως τον κυνηγάω. Εφαρμόζω το "γοργόν και χάριν έχει", ενώ ισχύει "το καλό πράγμα αργεί να γίνει" και το άλλο "όποιος βιάζεται σκοντάφτει!" Συγνώμη που καταχράστηκα το μπλογκ σου.
ΣΧ. Α, ρε, ρίντερ! Εδώ 2020, κι ΄"έπεσα" απόψε, πάνω σου, στο τότε... Στο 2006.
Ας είμαστε ΚΑΛΑ!
Συγκινήθηκα και σε κράτησα σωστά, γιατί τότε, δεν ήξερα.
Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΤΩΡΑ, για ΤΟΤΕ!
Μου είχες κάνει μεγάλη ΤΙΜΗ και μου είχες δώσει μεγάλη χαρά!
14 χρόνια μετά...ΥΓΕΙΑ!
ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΜΕΤΡΑΕΙ, ΤΕΛΙΚΑ!
(...Ίσως και τα γραπτά που μένουν...)
Τρυφερό τραγούδι.
Όσο για το σήριαλ, θα δείξει, αν θα μπω ξανά, σ' αυτό το τρυπάκι, αν και ξέρω πως αξίζει και κυρίως, σε κάνει να γελάς και να χαίρεσαι...
Είδωμεν!
Καλή επιτυχία, πάντως!
***
Μιχάλης Χατζηγιάννης – Βάλε Ένα Καφέ | Το Καφέ Της Χαράς (Official Lyric Video)
*** Μιχάλης Χατζηγιάννης – Βάλε Ένα Καφέ
Τραγούδι των τίτλων από τη σειρά "Το Καφέ Της Χαράς" (2019)
Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης
Στίχοι: Χάρης Ρώμας
Michalis Hatzigiannis - Vale Ena Kafe
Στίχοι:
Πάλι εδώ πάλι μαζί
Και τι παράξενο
Η καρδιά μου ξαναζεί
Ξανά σκιρτάει
Ξανά χτυπάει
Νόμιζα πως είχε σταματήσει
Ν’ αγαπάει
Βάλε ένα καφέ
Κι έλα κάτσε πλάι
Λένε δε κολλάει
Το γυαλί που σπάει
Βάλε ένα καφέ
Να τον πιούμε οι δυο μας
Κόπηκε στη μέση
Κάπου τ’ όνειρο μας
Βάλε ένα καφέ
Μια γουλιά να πιούμε
Έστω μια γουλιά
Πριν ξανά χαθούμε
Πάλι εδώ εσύ κι εγώ
Μ’ ένα χαμόγελο
στα χείλη μας αχνό
Ο χρόνος στάζει,
όλα τ’ αλλάζει
κι όμως η εικόνα σου
ποτέ δε ξεθωριάζειΒάλε ένα καφέ
Κι έλα κάτσε πλάι
Λένε δε κολλάει
Το γυαλί που σπάειΒάλε ένα καφέ
Να τον πιούμε οι δυο μας
Κόπηκε στη μέση
Κάπου τ’ όνειρο μας
Βάλε ένα καφέ
Μια γουλιά να πιούμε
Έστω μια γουλιά
Πριν ξανά χαθούμε
Βάλε ένα καφέ
Κι έλα κάτσε πλάι
Λένε δε κολλάει
Το γυαλί που σπάει
Βάλε ένα καφέ
Να τον πιούμε οι δυο μας
Κόπηκε στη μέση
Κάπου τ’ όνειρο μας
Βάλε ένα καφέ
Μια γουλιά να πιούμε
Έστω μια γουλιά
Πριν ξανά χαθούμε
...Ζύγιζα το νου, πολύ πριν βρω την Γιώτα (προηγούμενη ανάρτηση)
και κάπου εκεί θυμήθηκα αυτό το τραγούδι, κι ένα δικό μου βιντεάκι (που φυσικά, καταργήθηκε!)
Λογικό είναι τώρα, να το βρω, να το φέρω, κι ας μην γράψω τι "ζύγιζα", όλη μέρα, που σε λίγο θα φύγει και φυσικά, δεν θα περιγράψω!
Καμία σχέση με έρωτα, μα Αν είχε ο πόνος αίμα, θα κοκκίνιζαν βουνά, όντως!
***
Αρβανιτάκη Ελευθερία - Καθρεφτίζω το νου !
***
Επόμενο:
Μένω εκτός.
Περίπου.
Δίνω κι ένα "παρών"!
***
ΜΕΝΩ ΕΚΤΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
***
...Θέλω να γυρίσω, μα ο Παράδεισος, ψεύτικος, οπότε, περιττός!
...που μ' έκανε να το ακούσω.
...Εγώ, απλά, σφουγγάριζα. Με βόλεψε η ώρα, έλειπαν και οι άντρες μου, ευκαιρία ήταν.
Τα χέρια δούλευαν, η σφουγγαρίστρα υπάκουγε, μα το μυαλό ταξίδευε στα της ημέρας, στα δικά μου, στων άλλων, στο σήμερά μας, στο παρελθόν μας και στα "γιατί" που κολλήσαμε όλοι μας, σήμερα.
Γιατί;
Τί έφταιξε;
Πού κάναμε λάθος;
Απορία όλων, σίγουρα και δική μου, μα εκεί στην συζήτηση, έδειχνα παλληκαράκι της πεντάρας.
Ξεχώρισε η δυνατή, η δυναμική...
Η ηθοποιός, η θεατρίνα, ο κλόουν, για να γελάσουν οι άλλοι, να μην πονάνε ή τουλάχιστον, όσο είναι κοντά μου, να πονάνε λιγότερο.
...Κι ύστερα, εκεί που κόντεψε να καταλάβω την διαμαρτυρία της σφουγγαρίστρας, ότι την ζορίζω, άκουσα για πολλοστή φορά το ρούφηγμα της μύτης μου...
Όχι. Δεν ήταν συνάχι. Κλάμα ψυχής ήταν. Το ξέρω καλά αυτό το κλάμα, κι από κηδεία αγαπημένου...
Υπάρχει τόσος πόνος γύρω μου, τόσο παράπονο, πού να γύρω, σε ποιον ώμο, να πω και τα δικά μου, όταν των άλλων είναι μεγαλύτερα;
...Ελπίδα, δώσε την ελπίδα γύρω σου, κι ας είσαι και η ίδια, σε πολλά θέματα, πλήρως απογοητευμένη, μπορείς!
Ήθελα να πάω στο Φεις. Να δω φίλους, να ευχηθώ, να πάρω δυνάμεις κι οξυγόνο Πατρίδας, μα πάλι γι' απόψε, αναβάλλεται.
Καμία είδηση, απ' την γύρα που είδα, δεν είναι χαράς, ελπίδας και αισιοδοξίας.
Καλύτερα να συνεχίσω να τηλεφωνώ και στους υπόλοιπους φίλους, να μάθω ιδιαιτέρως τα νέα τους.
Τα like των Ευχών και των Γιορτών, αποκλείεται να με χορτάσουν.
Δημοσίως "κολυμπάει" η επιφάνεια.
Τετ α τετ, είναι το βάθος.
Κι εκεί, δυστυχώς, δεν βρίσκω ευχάριστες ειδήσεις.
Θεατρίνα Κατερίνα, ως εκεί, μπορεί.
Δώσαμε ελπίδα, (δεν είχαμε και πολλή), αδειάσαμε.
Χωρίς γέμισμα, δεν ξεκινάς ταξίδι, γιατί είναι βέβαιο, δεν θα φτάσεις μακριά.
Θα μείνεις στου δρόμου τα μισά.
Υπομονή!
Άρχισε να μου την δίνει στα νεύρα, αυτή η λέξη!
Πολλές φορές την άκουσα σήμερα, κι άλλες τόσες την είπα.
Το να την λέω εγώ, όμως, δεν είναι έγκλημα.
Το να την λένε "ειδικοί", είναι έγκλημα!
Γιατί, κάθε μέρα βλέπουμε στις ειδήσεις, περιπτώσεις που φτάνουν στο έγκλημα.
Υπομονή, ως ένα όριο, λοιπόν!
Έτσι την νιώθω εγώ, ακόμα και στην Πίστη μου!
Σε ΟΛΑ υπάρχει κι ένα ΟΡΙΟ.
Ακόμα κι Ο Χριστός νευρίασε και "πέταξε" πολλούς, έξω απ' τον Οίκο Του!
Κάποια στιγμή, αρχίζει και η άμυνα.
Αυτό λέει η λογική μου, όση έχω.
Αυτά και ναι, σφουγγάρισμα και "συνάχι" αόρατο... τέλος, εδώ και ώρα, εφόσον, έγραψα, ξέσπασα!
*** Θάνος Μικρούτσικος - Ανεμολόγιο | Thanos Mikroutsikos - Anemologio
Δίσκος: Σφεντόνα live
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Copyright: 2000
Δισκογραφική εταιρία: Minos
Έβγαλε βρώμα η ιστορία, ότι ξοφλήσαμε,
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους, σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε,
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα.
Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε,
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες,
μας κάνουν χάρη, που μας ανέχονται και που γελάσαμε,
τώρα δημόσια θα 'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες.
Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε,
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος,
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε,
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος.
Δήλωσε η τσούλα η ιστορία, ότι γεράσαμε,
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα,
όνειρα ξένα, ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα.
Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα,
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο,
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα,
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο.
Δήλωσε η τσούλα η ιστορία, ότι γεράσαμε.
***
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον..Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας....
*** Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Αλμπουμ: "Φταίνε Τα Τραγούδια "(1989)
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
Στ' αυτιά μου δε χωράνε υποσχέσεις
το έργο το `χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας
ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας
στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε
ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΣΑΚΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Το Γυρίζω τις Πλάτες μου στο Μέλλον, γράφτηκε, δηλαδή απομνημονεύτηκε, περιμένοντας το ασανσέρ και ανεβαίνοντας στον όροφο του σπιτιού μιας φίλης που με φιλοξενούσε, όταν ερχόμουνα στην Αθήνα. Είχε ήδη αρχίσει η ιδιωτική ραδιοφωνία (αρχές νομίζω του 1988) σε εποχές σκανδάλων και πολιτικών ανακατατάξεων και στα μικρόφωνά της, παρήλαυναν
καθημερινά, πολιτικοί και «ρήτορες» κάθε είδους. Αγαπημένη τους αναφορά το... μέλλον.
Την ώρα που πάρκαρα, ερχόμενος από ένα κοπιαστικό ταξίδι 5 ωρών και ακούγοντας κάποιον από αυτούς τους «ελεύθερους» τάχα σταθμούς, μέσα σε 20 το πολύ δευτερόλεπτα, μέτρησα ίσαμε 5 φορές τη λέξη αυτή, από κάποιον επαγγελματία ομιλητή.«Να μου λείπει τέτοιο μέλλον που μας ετοιμάζετε...», σκέφτηκα και κάπου εκεί άρχισε η στιχουργία.
Ανοίγοντας την πόρτα σημείωσα αμέσως το πρώτο τετράστιχο που είχα σκαρώσει. Προχώρησα με αυτόματη γραφή και στα υπόλοιπα. Έπειτα με μια κιθάρα τα πρώτα ακόρντα και στη συνέχεια, αποτύπωση της μελωδίας στο τετράδιο με το πεντάγραμμο που κουβαλούσα πάντα στη θήκη της κιθάρας.
Πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να ασχοληθώ ξανά με το τραγούδι. Στα τέλη του καλοκαιριού, ετοιμάζοντας τραγούδια για την πρώτη μου δουλειά στη νεοσύστατη τότε «ΑΚΤΗ», σκάλιζα ξανά το τετράδιο με τις μουσικές μου σημειώσεις. «Σαν κάτι να λέει τούτο εδώ», σκέφτηκα και το ηχογράφησα πρόχειρα στην κασέτα με τα υπόλοιπα που είχα ξεδιαλύνει. Ανάμεσά τους το «Ώρες σιωπής» και το «Αντίσταση κατά της αρχής».
Η συνέχεια γνωστή. Το άκουσαν ο Χάρης και ο Πάνος και ενθουσιάστηκαν. Έτσι τους φιλοξένησα στο δίσκο μου «φταίνε τα τραγούδια».
Δυστυχώς, και το εννοώ αυτό που λέω, το τραγούδι είναι τραγικά επίκαιρο και στις μέρες μας. Ας ελπίσουμε να το «καταργήσουν» μέλλοντες καιροί.
Διονύσης Τσακνής, Μαρτυρία στον Μανώλη Νταλούκα για το βιβλίο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ. Σεπτέμβριος 2011.
***
Μαρία Δημητριάδη - Κι ήθελε ακόμη | Maria Dimitriadi - Ki ithele akomi - Official Audio Release
*** Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.
***
ΣΧ. Υπάρχει η μελαγχολία της εποχής, όπως και της στιγμής, καθώς και της αφορμής...
Υπάρχει η μελαγχολία διαρκείας, άνευ λόγω και αιτίας και εκεί τον λόγο έχουν οι γιατροί.
Στην άλλη όμως, της αφορμής, η δική μου "θεραπεία" μετά την δικαιολογημένη "πτώση", είναι η μουσική και συνήθως ... η επαναστατική.
Μόνο αυτή με "ανεβάζει".
...Αφού καταργήσαμε πια (εγώ- δηλαδής) την εκτόνωση της ψυχολογικής μας βαλβίδας... δημοσίως, δεν υπάρχει λόγος (με τους φίλους τα λέμε από κοντά ή απ' το τηλέφωνο, να παπαγαλίζω, κουράστηκα), ας κωδικοποιήσω τις στιγμές μου... έτσι!
Κι ήθελε ακόμη, πολύ φως, να ξημερώσει!
Άτιμη νύχτα.
Άτιμο ένστικτο, που με "σκοτώνεις" μέρες πριν και μετά, επαληθεύεσαι...
Ας είναι, ΩΣ ΕΚΕΙ!
Πού θα πάει; Θα ξημερώσει, πάλι!
2020... τα είδα τα τριζώμενα δόντια σου, πριν παραλάβεις την σκυτάλη απ' το 2019...
Έστειλα Αγγέλους όμως και τον Άγιο Εφραίμ, κι ας τόλμησα να "παραπονεθώ" σήμερα στον Θεό μας, "που τα πάντα εν σοφία εποίησε", γιατί δεν έδωσε στον άνθρωπο φτερά, για να πετάει, να είναι εκεί που πρέπει, όταν πρέπει, κι όχι όταν θέλει...
Εκείνος ΜΟΝΟ, ξέρει!
Να μας δίνει ΔΥΝΑΜΗ και ΥΠΟΜΟΝΗ, να μπορούμε να αντέχουμε...
...Και να μας... (με) συγχωρεί, για το θράσος μου, στην Δική Του θέληση...
Μουσική, αντί Δημόσια Προσευχή;
....
...Ναι... αναγκαστικά.
Σίγουρα όμως, ΔΕΝ ΞΟΦΛΗΣΑΜΕ! (βάση τίτλου ανάρτησης ή περιρρέουσας ατμόσφαιρας), λόγω ιντερνετικής απουσίας... Ζουν οι άνθρωποι και χωρίς ιντερνετική παρουσία, κι έχουν σίγουρα και λύπες και χαρές και αγωνίες και όλα τα υπόλοιπα που πολλοί ακόμα, εύκολα εκφράζουν δημόσια, όπως έκανα κι εγώ κάποτε, κι ίσως ξανακάνω.
Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή όχι, τόσα χρόνια, εκείνο που ξέρω τώρα, είναι ότι δεν θέλω να ξέρουν οι άλλοι πως νιώθω και γιατί.
...Άλλωστε, ο συναισθηματικός μας κόσμος, είναι τόσο πλούσιος, περισσότερος απ' τις λέξεις, εναλλάσσεται τόσο γρήγορα, ανάλογα τις αφορμές (είτε προσωπικές - είτε ΟΛΟΥ του κόσμου), το σίγουρο είναι, πως κανένα τραγούδι, ποίημα ή ιστορία άλλου, δεν θα μπορέσει να μας καλύψει απόλυτα, γιατί απλούστατα, δεν "βγήκε" απ' την δική μας στιγμή και ψυχή.
Ωμή η αλήθεια, αλλά έτσι είναι.
Λύγισα.
Έπεσα.
Κράτησα.
Σημείωσα.
Έγραψα.
Ζούμε!
Ήρωες μέσ' τα χαλάσματα...
***
Ήρωες --- Μαρία Δημητριάδη
*** Από τον δίσκο "Τα Αντάρτικα" Πρώτη Έκδοση Δίσκου:1981
Διασκευή, Ενορχήστρωση & Διεύθυνση Ορχήστρας: Θάνος Μικρούτσικος.
Συμμετέχουν η Μαρία Δημητριάδη, η Αφροδίτη Μάνου και Χορωδία.
Ήρωες, άπαρτα βουνά.
Ήρωες, με δώδεκα ζωές,
κάστρα του Ολύμπου
και του Παρνασσού φαντάσματα,
ήρωες μες στα χαλάσματα.
Αίματα, κόκκινο νερό,
αίματα, ποτάμι βουερό,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.
Εμπρός αδέρφια εμπρός
κι είναι μαζί μας ο λαός
στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα
μες στις πέτρες και στα χώματα.
Θάνατος, μαύρος αδερφός.
Θάνατος, θα γίνω αθάνατος,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.
Αέρας στις κορφές
μαύρο φεγγάρι στις καρδιές
έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά
με τραγούδια, όπλα και σπαθιά.
"Ξεφ(τ)υλλίζοντας...part 49"
13 Comments - Show Original PostCollapse comments
«Επιβάτη», το πρώτο του βιβλίο.
Πολύ ιδιαίτερη γλώσσα.
www.passenger.gr
www.georgeglikofridis.blogspot.com
Καλό είναι να προβάλλουμε τα καλά νέα!
Georgia
Οπως πρόσεξες δεν έγραψα λέξη για το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό επειδή ήξερα την ιστορία πίσω από τις σελίδες του. Οποιος θέλει να το ανακαλύψει ας το ανακαλύψει
Γεωργία, τα καλά νέα για να τα προβάλλουμε πρέπει να τα μαθαίνουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε παντού στα blog και αυτός ο χώρος προσφέρεται για τέτοιου είδους ανακοινώσεις. Με άλλα λόγια σε ευχαριστούμε για τις πληροφορίες.
Ειναι πραγματικα αξιεπαινο απο μερους σου που βοηθησες, οπως και αξιοθαυμαστο που η συγγραφεας δεν παραιτηθηκε και εισχωρησε και στο blogging.
Δυστυχως αυτες οι δουλειες χρειαζονται πολυ πεισμα.
Αλλα ευτυχως υπαρχουμε κι εμεις εδω!
Δόκτωρα συμφωνώ για το αξιόλογ της προσπάθειας
Ευαίσθητη φωνή, αγαπητή. Να συνεχίσεις κυκλάμινο, σου εύχομαι ο,τι καλύτερο.
Καλή συνέχεια!
Γεωργία
Να είσαι καλά.
Τελευταίως, περιμένοντας την σύνδεση, κάνω οικονομία τις κάρτες, (λόγω του φόβου του ΟΤΕ)και μπαίνω για λίγο. Έχω μπλέξει και με μαστόρια...Άστο!
Δεν περίμενα να γράψεις πριν το διαβάσεις.Σ ευχαριστώ!
Κι όμως μου είπαν ότι διακινείται Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία.Μου είπαν ότι θέλει τον χρόνο του και το καταλαβαίνω.
Υπομονή! Εγώ πάντως, μπορώ να σου το στείλω, (δώρο)γιατί τα βιβλιοπωλεία του Βόλου το έφεραν.
Η ανωνυμία είναι το πρόβλημα.
Δεν πειράζει κάντο δώρο όπου θέλεις και αγαπάς. Εμένα θα με αφήσεις να το αγοράσω για να ενισχύσω την προσπάθεια σου
ακόμα δεν έφυγα από δω.Γράφω σε όσους σου σχολίασαν για μένα, για να τους ευχαριστήσω. Να είσαι καλά και εύχομαι στη ζωή σου να παίρνεις μόνο χαρές, σαν αυτές που δίνεις κι ακόμη καλύτερες!
Απλά όλα χρειάζονται τον χρόνο τους κι εγώ συνήθως τον κυνηγάω.
Εφαρμόζω το "γοργόν και χάριν έχει", ενώ ισχύει "το καλό πράγμα αργεί να γίνει" και το άλλο "όποιος βιάζεται σκοντάφτει!"
Συγνώμη που καταχράστηκα το μπλογκ σου.
» »