Τι κι αν είναι μεσημέρι; Θέλει ακόμη πολύ φως για να ξημερώσει .Μιλάτε.

 ***

Μαρία Δημητριάδη - Κι ήθελε ακόμη | Maria Dimitriadi - Ki ithele akomi - Official Audio Release

***

ω, τι τα θες! Έτσι είναι η ζωή!

Δεν ξέρω πια λαβωματιά, πονάει πιο πολύ.

***

***

***

***

....................................

ω, τι τα θες! Έτσι είναι η ζωή!

 *** 

Την "έκλεψα"...

Ού κλέψεις...

 *** 

 ***

Κι αν δεν ήρθε το βιντεάκι, αρκεί που το είδα.

***

 

ΤΖΕΝΗ ΒΑΝΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΦΥΓΕ....

12/11/20

Από μένα για μένα.

...για όταν θα κλαις

Τίποτα τυχαίο.
Αυτό θυμήθηκα απόψε και με βρήκα και θα σε βρεις, όταν το βρεις...

Κομπιάζει ηχητικά.
Ακόμα κι αυτό, έχει την δική του "αξία"...

Πριν 10 χρόνια:

***

***
Πριν 9 χρόνια!

***
Σήμερα 2020, 29 Αυγούστου, δεν ξέρω πια να κάνω βιντεάκια. Άλλαξαν οι τρόποι, δεν θέλω να μάθω. Από φωτογραφίες; Χιλιάδες!

Αν μπορούσα όμως, θα έγραφα ένα τραγούδι να το λες, όταν θα με θυμάσαι, για όποιον λόγο, όποιος (α) και νά 'σαι, γνωστός, γνωστή, ακόμα και περαστικοί και να γελάτε.
Έκλαψα εγώ για όλους σας, φτάνει!

...Πήγαινε κι άσε με, καλά είμαι εγώ, για ότι αγαπώ, μονάχη μου θα πολεμώ, παιχνίδι σου δε θα γινώ, άλλο.
Κι άμα γινώ, θα διαλυθώ γρήγορα, δε θα μπορείς να με παίξεις για πολύ.
Θα σου είμαι άχρηστο, ούτε καν για ανακύκλωση.
Γενικό και αόριστο το ξέσπασμα.
Όποιος θιχτεί, θα ξέρει και το γιατί.
Ας ψαχτεί, για να "καθαρίσει" και την συνείδησή του, αν έχει και θέλει.

Τελειώσαμε;

Αυτή ήταν η ζωή μας;
Ένας - ένας φεύγει;
Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι,
χωρίς να ξανασμίξουμε;
Κι όλα εκείνα τα άπιαστα όνειρα,
πύργοι στην άμμο, ήτανε;

Κι αν εγώ κλαίω,
εσύ, μην κλάψεις.
Οι άντρες δεν κλαίνε,
κι εσύ έκλαψες...

Το τραγούδι λέει άλλα.
Κρατάμε τον τίτλο.
Αρκεί που με βοήθησε,
τα δάκρυα να φτάσουν στον λαιμό...

Το καθέτως, καμιά σχέση με ποίηση.
Ανάγκη απ' το... αιώνιο οριζοντίω σου...
ΑΝΤΙΟ ΣΟΥ!

Διονυσίου - Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι

Να σε δω μια φορά

Αυτό, Θεέ μου! Άνοιξέ μου τον "δρόμο"...

ΝΑ ΣΕ ΔΩ - ΜΑΚΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

***

Να σε δω, μια στιγμή, προλαβαίνω...

Περιττό να σου πω - Βασίλης Καρράς

Βάλε ένα καφέ, βαρύ κι ασήκωτο, χωρίς ζάχαρη

Τρυφερό τραγούδι.
Όσο για το σήριαλ, θα δείξει, αν θα μπω ξανά, σ' αυτό το τρυπάκι, αν και ξέρω πως αξίζει και κυρίως, σε κάνει να γελάς και να χαίρεσαι...
Είδωμεν!
Καλή επιτυχία, πάντως!

***

Μιχάλης Χατζηγιάννης – Βάλε Ένα Καφέ | Το Καφέ Της Χαράς (Official Lyric Video)

***
Μιχάλης Χατζηγιάννης – Βάλε Ένα Καφέ Τραγούδι των τίτλων από τη σειρά "Το Καφέ Της Χαράς" (2019) Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης Στίχοι: Χάρης Ρώμας Michalis Hatzigiannis - Vale Ena Kafe Στίχοι: Πάλι εδώ πάλι μαζί Και τι παράξενο Η καρδιά μου ξαναζεί Ξανά σκιρτάει Ξανά χτυπάει Νόμιζα πως είχε σταματήσει Ν’ αγαπάει Βάλε ένα καφέ Κι έλα κάτσε πλάι Λένε δε κολλάει Το γυαλί που σπάει Βάλε ένα καφέ Να τον πιούμε οι δυο μας Κόπηκε στη μέση Κάπου τ’ όνειρο μας Βάλε ένα καφέ Μια γουλιά να πιούμε Έστω μια γουλιά Πριν ξανά χαθούμε Πάλι εδώ εσύ κι εγώ Μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη μας αχνό Ο χρόνος στάζει, όλα τ’ αλλάζει κι όμως η εικόνα σου ποτέ δε ξεθωριάζει Βάλε ένα καφέ Κι έλα κάτσε πλάι Λένε δε κολλάει Το γυαλί που σπάει Βάλε ένα καφέ Να τον πιούμε οι δυο μας Κόπηκε στη μέση Κάπου τ’ όνειρο μας Βάλε ένα καφέ Μια γουλιά να πιούμε Έστω μια γουλιά Πριν ξανά χαθούμε Βάλε ένα καφέ Κι έλα κάτσε πλάι Λένε δε κολλάει Το γυαλί που σπάει Βάλε ένα καφέ Να τον πιούμε οι δυο μας Κόπηκε στη μέση Κάπου τ’ όνειρο μας Βάλε ένα καφέ Μια γουλιά να πιούμε Έστω μια γουλιά Πριν ξανά χαθούμε

***

Θέ μου, μας έκανες εσύ, τόσο πολύ, να αγαπάμε....!

***

Μαρινέλλα - ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ

***

Δηλώνω, απούσα!

...Πήγα να δω τα νέα, στο Φεις. (Έστω κι έτσι, χωρίς φίλους, μόνο ειδήσεις.)
Φρίκη!
Έφυγα, άρον - άρον.

...Φέρ' τε μου... ένα κρεβάτι, να ξαποστάσω, απ' όσα είδα, κι έμαθα.
Δηλώνω, απούσα!
Δε θέλω να ξέρω, ΤΙΠΟΤΑ!

***

Μαρινέλλα - ΤΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ, ΤΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ

***

Πάμε για ύπνο, Κατερίνα!
Έχεις κρεβάτι!
Μην περιμένεις να σου φέρουν, δεν θα είναι καλό!

Άμα δείτε το φεγγάρι, να του πείτε να μη βγει, μη δει τα χάλια μας...

Ζυγίζοντας... μένω εκτός.

...Ζύγιζα το νου, πολύ πριν βρω την Γιώτα (προηγούμενη ανάρτηση)
και κάπου εκεί θυμήθηκα αυτό το τραγούδι, κι ένα δικό μου βιντεάκι (που φυσικά, καταργήθηκε!)

Λογικό είναι τώρα, να το βρω, να το φέρω, κι ας μην γράψω τι "ζύγιζα", όλη μέρα, που σε λίγο θα φύγει και φυσικά, δεν θα περιγράψω!
Καμία σχέση με έρωτα, μα Αν είχε ο πόνος αίμα, θα κοκκίνιζαν βουνά, όντως!

***

Αρβανιτάκη Ελευθερία - Καθρεφτίζω το νου !

***
Επόμενο:
Μένω εκτός.
Περίπου.
Δίνω κι ένα "παρών"!

***

ΜΕΝΩ ΕΚΤΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

***
...Θέλω να γυρίσω, μα ο Παράδεισος, ψεύτικος, οπότε, περιττός!

Κι όμως, κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος!

***

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ - ΚΑΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΤΗΣΕΙ

***
Σχ. Μόνο κι οι δυο;
Όλοι μας!

ΑΧ, ένα κορμί, δεν είναι, ΜΟΝΟ, αγκαλιά!

***

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Τα κορμιά και τα μαχαίρια | Eleftheria Arvanitaki - Ta kormia kai ta maxairia

***

Ήταν το κλάμα της ψυχής

...που μ' έκανε να το ακούσω.
...Εγώ, απλά, σφουγγάριζα. Με βόλεψε η ώρα, έλειπαν και οι άντρες μου, ευκαιρία ήταν.
Τα χέρια δούλευαν, η σφουγγαρίστρα υπάκουγε, μα το μυαλό ταξίδευε στα της ημέρας, στα δικά μου, στων άλλων, στο σήμερά μας, στο παρελθόν μας και στα "γιατί" που κολλήσαμε όλοι μας, σήμερα.
Γιατί;
Τί έφταιξε;
Πού κάναμε λάθος;
Απορία όλων, σίγουρα και δική μου, μα εκεί στην συζήτηση, έδειχνα παλληκαράκι της πεντάρας.
Ξεχώρισε η δυνατή, η δυναμική...
Η ηθοποιός, η θεατρίνα, ο κλόουν, για να γελάσουν οι άλλοι, να μην πονάνε ή τουλάχιστον, όσο είναι κοντά μου, να πονάνε λιγότερο.

...Κι ύστερα, εκεί που κόντεψε να καταλάβω την διαμαρτυρία της σφουγγαρίστρας, ότι την ζορίζω, άκουσα για πολλοστή φορά το ρούφηγμα της μύτης μου...
Όχι. Δεν ήταν συνάχι. Κλάμα ψυχής ήταν. Το ξέρω καλά αυτό το κλάμα, κι από κηδεία αγαπημένου...
Υπάρχει τόσος πόνος γύρω μου, τόσο παράπονο, πού να γύρω, σε ποιον ώμο, να πω και τα δικά μου, όταν των άλλων είναι μεγαλύτερα;

...Ελπίδα, δώσε την ελπίδα γύρω σου, κι ας είσαι και η ίδια, σε πολλά θέματα, πλήρως απογοητευμένη, μπορείς!

Ήθελα να πάω στο Φεις. Να δω φίλους, να ευχηθώ, να πάρω δυνάμεις κι οξυγόνο Πατρίδας, μα πάλι γι' απόψε, αναβάλλεται.
Καμία είδηση, απ' την γύρα που είδα, δεν είναι χαράς, ελπίδας και αισιοδοξίας.
Καλύτερα να συνεχίσω να τηλεφωνώ και στους υπόλοιπους φίλους, να μάθω ιδιαιτέρως τα νέα τους.
Τα like των Ευχών και των Γιορτών, αποκλείεται να με χορτάσουν.
Δημοσίως "κολυμπάει" η επιφάνεια.
Τετ α τετ, είναι το βάθος.
Κι εκεί, δυστυχώς, δεν βρίσκω ευχάριστες ειδήσεις.

Θεατρίνα Κατερίνα, ως εκεί, μπορεί.
Δώσαμε ελπίδα, (δεν είχαμε και πολλή), αδειάσαμε.
Χωρίς γέμισμα, δεν ξεκινάς ταξίδι, γιατί είναι βέβαιο, δεν θα φτάσεις μακριά.

Θα μείνεις στου δρόμου τα μισά.

Υπομονή!

Άρχισε να μου την δίνει στα νεύρα, αυτή η λέξη!
Πολλές φορές την άκουσα σήμερα, κι άλλες τόσες την είπα.
Το να την λέω εγώ, όμως, δεν είναι έγκλημα.
Το να την λένε "ειδικοί", είναι έγκλημα!
Γιατί, κάθε μέρα βλέπουμε στις ειδήσεις, περιπτώσεις που φτάνουν στο έγκλημα.
Υπομονή, ως ένα όριο, λοιπόν!
Έτσι την νιώθω εγώ, ακόμα και στην Πίστη μου!
Σε ΟΛΑ υπάρχει κι ένα ΟΡΙΟ.
Ακόμα κι Ο Χριστός νευρίασε και "πέταξε" πολλούς, έξω απ' τον Οίκο Του!
Κάποια στιγμή, αρχίζει και η άμυνα.
Αυτό λέει η λογική μου, όση έχω.

Αυτά και ναι, σφουγγάρισμα και "συνάχι" αόρατο... τέλος, εδώ και ώρα, εφόσον, έγραψα, ξέσπασα!

***

Το παράπονο


***

...Το σπασμένο τζάμι

...Πάνω από τρία χρόνια, το είχα έννοια, εκείνο το σπασμένο τζάμι...
Ήξερα πως θα "κρύωναν"...
...Είχα ματώσει κι εγώ, απ' τα θρύψαλά του, τότε...
Έτυχε να τα δω, ακόμα και να τα μαζέψω, χωρίς να κοπώ, εξωτερικά.
Το σκεφτόμουνα συχνά, ήθελα να πάω ένα καινούργιο, γερό, μα το θέμα ήταν λεπτό, πολύ "λεπτό"...
Δεν ήταν δικό μου Το σπίτι...

...Έτυχε σήμερα και πέρασα από κει τριγύρω.
Το θυμήθηκα.
Το έψαξα...
Είχαν περάσει καινούργιο.
Χάρηκα...
μα,
είχα παγώσει, είχα παραλύσει στην πλημμύρα εκείνων των αναμνήσεων, συν την συγκίνηση της ημέρας, συν το κρύο (με εισαγωγικά και όχι), της ημέρας.
Ανάσα.
...Η ματιά μου πήρε ότι έλειπαν "έπιπλα και σκεύη", βασικά.
Λυπήθηκα.
Θα είμαι πιο προετοιμασμένη άλλη φορά, αν ξέρω πως θα ξαναπεράσω από κει.

***

Φυσάει πολύ απ' το σπασμένο μου το τζάμι. Γιάννης Πλούταρχος

Κι αράχνες. Πολλές. Ακατοίκητο πια. Έτσι συμβαίνει, όταν φεύγουν τα "Αφεντικά", δυστυχώς!
***

Έβγαλε βρώμα η ιστορία, ότι ξοφλήσαμε,

...Για να μην σκέφτομαι, άκουγα μουσική.
"Κράτησα" 2-3 άσματα...

***

Θάνος Μικρούτσικος - Ανεμολόγιο | Thanos Mikroutsikos - Anemologio

***
Θάνος Μικρούτσικος - Ανεμολόγιο | Thanos Mikroutsikos - Anemologio Δίσκος: Σφεντόνα live Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης Copyright: 2000 Δισκογραφική εταιρία: Minos Έβγαλε βρώμα η ιστορία, ότι ξοφλήσαμε, είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα και επιτέλους, σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε, στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα. Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε, άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες, μας κάνουν χάρη, που μας ανέχονται και που γελάσαμε, τώρα δημόσια θα 'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες. Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε, είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος, ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε, κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος. Δήλωσε η τσούλα η ιστορία, ότι γεράσαμε, τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα, όνειρα ξένα, ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα. Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα, τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο, την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα, την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο. Δήλωσε η τσούλα η ιστορία, ότι γεράσαμε.


***

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον..Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας....

***
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής Μουσική: Διονύσης Τσακνής Αλμπουμ: "Φταίνε Τα Τραγούδια "(1989) Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε αφού η ιστορία σας ανήκει σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε Στ' αυτιά μου δε χωράνε υποσχέσεις το έργο το `χω δει μη με τρελαίνετε το πλοίο των ονείρων μου με πάει σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε Μένω μονάχος στο παρόν μου να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε αφού η ιστορία σας ανήκει σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε Μένω μονάχος στο παρόν μου να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΣΑΚΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Το Γυρίζω τις Πλάτες μου στο Μέλλον, γράφτηκε, δηλαδή απομνημονεύτηκε, περιμένοντας το ασανσέρ και ανεβαίνοντας στον όροφο του σπιτιού μιας φίλης που με φιλοξενούσε, όταν ερχόμουνα στην Αθήνα. Είχε ήδη αρχίσει η ιδιωτική ραδιοφωνία (αρχές νομίζω του 1988) σε εποχές σκανδάλων και πολιτικών ανακατατάξεων και στα μικρόφωνά της, παρήλαυναν καθημερινά, πολιτικοί και «ρήτορες» κάθε είδους. Αγαπημένη τους αναφορά το... μέλλον. Την ώρα που πάρκαρα, ερχόμενος από ένα κοπιαστικό ταξίδι 5 ωρών και ακούγοντας κάποιον από αυτούς τους «ελεύθερους» τάχα σταθμούς, μέσα σε 20 το πολύ δευτερόλεπτα, μέτρησα ίσαμε 5 φορές τη λέξη αυτή, από κάποιον επαγγελματία ομιλητή.«Να μου λείπει τέτοιο μέλλον που μας ετοιμάζετε...», σκέφτηκα και κάπου εκεί άρχισε η στιχουργία. Ανοίγοντας την πόρτα σημείωσα αμέσως το πρώτο τετράστιχο που είχα σκαρώσει. Προχώρησα με αυτόματη γραφή και στα υπόλοιπα. Έπειτα με μια κιθάρα τα πρώτα ακόρντα και στη συνέχεια, αποτύπωση της μελωδίας στο τετράδιο με το πεντάγραμμο που κουβαλούσα πάντα στη θήκη της κιθάρας. Πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να ασχοληθώ ξανά με το τραγούδι. Στα τέλη του καλοκαιριού, ετοιμάζοντας τραγούδια για την πρώτη μου δουλειά στη νεοσύστατη τότε «ΑΚΤΗ», σκάλιζα ξανά το τετράδιο με τις μουσικές μου σημειώσεις. «Σαν κάτι να λέει τούτο εδώ», σκέφτηκα και το ηχογράφησα πρόχειρα στην κασέτα με τα υπόλοιπα που είχα ξεδιαλύνει. Ανάμεσά τους το «Ώρες σιωπής» και το «Αντίσταση κατά της αρχής». Η συνέχεια γνωστή. Το άκουσαν ο Χάρης και ο Πάνος και ενθουσιάστηκαν. Έτσι τους φιλοξένησα στο δίσκο μου «φταίνε τα τραγούδια». Δυστυχώς, και το εννοώ αυτό που λέω, το τραγούδι είναι τραγικά επίκαιρο και στις μέρες μας. Ας ελπίσουμε να το «καταργήσουν» μέλλοντες καιροί. Διονύσης Τσακνής, Μαρτυρία στον Μανώλη Νταλούκα για το βιβλίο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ. Σεπτέμβριος 2011.


***

Μαρία Δημητριάδη - Κι ήθελε ακόμη | Maria Dimitriadi - Ki ithele akomi - Official Audio Release

***
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Στίχοι Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα, έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες. Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους. Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα. Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις. Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη, φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο. Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.


***

ΣΧ. Υπάρχει η μελαγχολία της εποχής, όπως και της στιγμής, καθώς και της αφορμής...
Υπάρχει η μελαγχολία διαρκείας, άνευ λόγω και αιτίας και εκεί τον λόγο έχουν οι γιατροί.
Στην άλλη όμως, της αφορμής, η δική μου "θεραπεία" μετά την δικαιολογημένη "πτώση", είναι η μουσική και συνήθως ... η επαναστατική.
Μόνο αυτή με "ανεβάζει".

...Αφού καταργήσαμε πια (εγώ- δηλαδής) την εκτόνωση της ψυχολογικής μας βαλβίδας... δημοσίως, δεν υπάρχει λόγος (με τους φίλους τα λέμε από κοντά ή απ' το τηλέφωνο, να παπαγαλίζω, κουράστηκα), ας κωδικοποιήσω τις στιγμές μου... έτσι!

Κι ήθελε ακόμη, πολύ φως, να ξημερώσει!
Άτιμη νύχτα.
Άτιμο ένστικτο, που με "σκοτώνεις" μέρες πριν και μετά, επαληθεύεσαι...
Ας είναι, ΩΣ ΕΚΕΙ!
Πού θα πάει; Θα ξημερώσει, πάλι!

2020... τα είδα τα τριζώμενα δόντια σου, πριν παραλάβεις την σκυτάλη απ' το 2019...
Έστειλα Αγγέλους όμως και τον Άγιο Εφραίμ, κι ας τόλμησα να "παραπονεθώ" σήμερα στον Θεό μας, "που τα πάντα εν σοφία εποίησε", γιατί δεν έδωσε στον άνθρωπο φτερά, για να πετάει, να είναι εκεί που πρέπει, όταν πρέπει, κι όχι όταν θέλει...

Εκείνος ΜΟΝΟ, ξέρει!
Να μας δίνει ΔΥΝΑΜΗ και ΥΠΟΜΟΝΗ, να μπορούμε να αντέχουμε...
...Και να μας... (με) συγχωρεί, για το θράσος μου, στην Δική Του θέληση...

Μουσική, αντί Δημόσια Προσευχή;
....
...Ναι... αναγκαστικά.
Σίγουρα όμως, ΔΕΝ ΞΟΦΛΗΣΑΜΕ! (βάση τίτλου ανάρτησης ή περιρρέουσας ατμόσφαιρας), λόγω ιντερνετικής απουσίας... Ζουν οι άνθρωποι και χωρίς ιντερνετική παρουσία, κι έχουν σίγουρα και λύπες και χαρές και αγωνίες και όλα τα υπόλοιπα που πολλοί ακόμα, εύκολα εκφράζουν δημόσια, όπως έκανα κι εγώ κάποτε, κι ίσως ξανακάνω.
Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή όχι, τόσα χρόνια, εκείνο που ξέρω τώρα, είναι ότι δεν θέλω να ξέρουν οι άλλοι πως νιώθω και γιατί.
...Άλλωστε, ο συναισθηματικός μας κόσμος, είναι τόσο πλούσιος, περισσότερος απ' τις λέξεις, εναλλάσσεται τόσο γρήγορα, ανάλογα τις αφορμές (είτε προσωπικές - είτε ΟΛΟΥ του κόσμου), το σίγουρο είναι, πως κανένα τραγούδι, ποίημα ή ιστορία άλλου, δεν θα μπορέσει να μας καλύψει απόλυτα, γιατί απλούστατα, δεν "βγήκε" απ' την δική μας στιγμή και ψυχή.

Ωμή η αλήθεια, αλλά έτσι είναι.

Λύγισα.
Έπεσα.
Κράτησα.
Σημείωσα.
Έγραψα.

Ζούμε!

Ήρωες μέσ' τα χαλάσματα...

***

Ήρωες --- Μαρία Δημητριάδη

***
Από τον δίσκο "Τα Αντάρτικα" Πρώτη Έκδοση Δίσκου:1981 Διασκευή, Ενορχήστρωση & Διεύθυνση Ορχήστρας: Θάνος Μικρούτσικος. Συμμετέχουν η Μαρία Δημητριάδη, η Αφροδίτη Μάνου και Χορωδία. Ήρωες, άπαρτα βουνά. Ήρωες, με δώδεκα ζωές, κάστρα του Ολύμπου και του Παρνασσού φαντάσματα, ήρωες μες στα χαλάσματα. Αίματα, κόκκινο νερό, αίματα, ποτάμι βουερό, πυρ στην Αλαμάνα και φωτιά στο Γοργοπόταμο και φωτιά στο Γοργοπόταμο. Εμπρός αδέρφια εμπρός κι είναι μαζί μας ο λαός στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα μες στις πέτρες και στα χώματα. Θάνατος, μαύρος αδερφός. Θάνατος, θα γίνω αθάνατος, πυρ στην Αλαμάνα και φωτιά στο Γοργοπόταμο και φωτιά στο Γοργοπόταμο. Αέρας στις κορφές μαύρο φεγγάρι στις καρδιές έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά με τραγούδια, όπλα και σπαθιά.

***

......................................

***

Έρωτας Δεκέμβρης - Πάνος Μπούσαλης

***

Βλέπω τα χνάρια σου στην άμμο την λευκή
Θαλασσινό νερό την αύρα σου σκεπάζει
Δεκέμβρης μήνας και ο Έρωτας κοχλάζει
Κι όσα δεν έζησε η ψυχή μου νοσταλγεί

Στην πέρα όχθη της καρδιάς μου περπατάς
Κι όσο ζυγώνεις δεν τολμώ να το πιστέψω
Προτού σ’ αγγίξω το μπορώ να σε λατρέψω
Έλα να πάρεις όλα εκείνα που ζητάς

Πριν με γυρέψεις μες στα μάτια σου θα μ' εύρεις
Θα 'μαι για σένα πάντα ο Έρωτας Δεκέμβρης

Κρατάς το ρόδι της καινούργιας μου ζωής
Και στα μαλλιά σου πέφτουν άχραντες νιφάδες
Μέσα μου σέρνουν καλοκαίρια οι ζευγάδες
Έλα ν’ ανθίσεις και να ξαναγεννηθείς

Είμαι δεμένος μ’ ένα σπάγγο στο γκρεμό
Μονάχα εσύ γνωρίζεις πώς να με κρατήσεις
Μέσα στα θαύματα χωρίς να προσπαθήσεις
Στα παραμύθια δίχως ψέμματα να πεις

Πριν με γυρέψεις μες στα μάτια σου θα μ' εύρεις
Θα 'μαι για σένα πάντα ο Έρωτας Δεκέμβρης

***

ΚΑΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ!

Κάπως έτσι πάει. Κουπί.

"Άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις, πριν να σβήσουνε οι φάροι..."

Μάλιστα! Την πετύχαμε πάλι την Στάση!

Τί ν' απαντήσω, τί;

Πως "η καλή νοικοκυρά, είναι δούλα και κυρά;"

Κάπως έτσι πάει.

Τρις άντρες ρωτούν:

"Μα, γιατί δεν έρχεσαι βόλτα; Για το τσιγάρο;"

"Πλάκα με κάνετε; Ποιος χαζός δεν θέλει την βόλτα του, την μουσικούλα του, την χαλάρωσή του;
Ελάτε να με βοηθήσετε στις δουλειές, με άσπρισμα με χλωρίνη, αντί να βαφτεί όλο το σπίτι, μέσ' τον χειμώνα, μετά από τόσες επισκευές και μετά καλέστε με για χαλάρωση... Αχ! Τι θα κάνω με σας! Άντρες! Ζητάτε κι απολογία από πάνω! Καλά να περάσετε! Με την ψυχή μου! Αφήστε με όμως, να βρω μια σειρά, γιατί έφτασαν Χριστούγεννα, μπρε! και περιμένω "μουσαφιρέους"!

Αυτά, απ' το διάλειμμα.
Τι έλεγαν οι φάροι;
Τι έλεγε η Γιώτα, περί ξεκούρασης και "ενθυμίων";

"Μα, γιατί δεν παίρνεις μια γυναίκα να σε βοηθήσει;" με ρωτούν.

Μα πήρα! Και σήμερα ξαναέκανα, ότι έκανε! Τι να την κάνω; Μήπως να μου ξεχωρίσει τα "ενθύμια";

Πάμε.

Συνέχισε την ροή σου!
Όπου και να στριφογυρίζω, σίγουρα "κάτι" θα το πάρει το αυτί μου!

Τι Να Θυμηθώ - Μιρέλα Πάχου & Μίλτος Πασχαλίδης

Ουλαλούμ - Σίγουρα, κυρά!

***

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ουλαλούμ 

***

...Κάτι συμπτώσεις!
Αν δεν είναι τεχνητή νοημοσύνη, είναι ανθρώπινη...
Πήγαμε στο έτσι μ' αρέσεις!
Μάλιστα!

Και που λες, μύριζα χλωρίνη ΚΛΙΝΕΞ. Ζαλίστηκα και έπιασα καρέκλα. Το βίντεο είχε σταματήσει.
Ζητούσε απόδειξη ότι παρακολουθώ.
Απέδειξα και στάση για τσιγάρο!

Μ' έκανε εντύπωση... το Ουλαλούμ και το επόμενο, μέχρι να σηκωθώ, πάλι!

Αλλαγές και στην ιντερνετική μουσική.
Είμαστε για σι ντι, εφόσον απαιτεί καρέκλα.

ΘΑ ΜΕ ΔΙΚΑΣΕΙ

***

ΘΑ ΜΕ ΔΙΚΑΣΕΙ - Μάρθα Φριντζήλα

***

Ένα μου λέει:

Ήταν το επόμενο. Της ροής, που λέω.

"Τώρα που φεύγεις από μένα και σε χάνω, ένα σου λέω, μην αλλάξεις ουρανό..."

Άντε, να μείνω, φίλε μου! μα ο ουρανός που βλέπω... (στη γύρα), είναι για φτύσιμο.
Κι αυτό που βρέχει, δεν είναι βροχή, λάσπη είναι. (Δες και την ΕΜΥ.)

Άντε να δώσω ένα παρόν, Μεγάλες Μέρες που είναι, εορταστικά!
Σύμπτωση: Λαλούν οι καμπάνες του Αγίου Νεκταρίου!
Συμφωνούν.
Σύναξις των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, σήμερα.
Του Αγίου Νεκταρίου, αύριο.
Η Πίστη μας, ο ΜΟΝΟΣ καθαρός ουρανός μας!

***

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΛΙΓΑΚΙ ΟΥΡΑΝΟ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ

***