Χαμένη στη μετάφραση...

... Λόγω της ημέρας.
Ψυχοσάββατο σήμερα.
Όπως και να έχει, ότι δεν μπόρεσα να "καταλάβω" εγώ, το "μεταφράζει" η ίδια η ζωή, πολύ σύντομα.
...Προσωπικά "δέχτηκα" ότι συνέβει.
Κάποιος λόγος Ανώτερος (για μένα), υπάρχει.


***
Όσο για την κυρία που μου είπε για το προαίσθημα ή ένστικτο, παραμονής Πρωτοχρονιάς... ότι ήταν έργο του διαβόλου, δεν συμφωνώ, καθόλου.

Ποιος τα διδάσκει αυτά, δεν καταλαβαίνω.
Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο πολύ, αν του συμβεί κάτι κακό, νιώθεις κάτι.
Όπως η μάνα για το παιδί, όπως τα δίδυμα, για το αδελφάκι του...
Γιατί, ντε και καλά, να είναι προερχόμενο απ' το κακό, κι όχι απ' το ΚΑΛΟ;

Η κυρία πήρε τον δρόμο της κι εγώ το δικό μου.
Κάθε άνθρωπος έχει να διανύσει τον δικό του δρόμο στην Πίστη του και ο καθένας πιστός, έχει τον δικό του τρόπο επικοινωνίας με αυτήν.

Αυτά, κι ας είναι για το ΚΑΛΟ των ΚΑΛΩΝ! (Γιατί πια, το ΟΛΩΝ, αρχίζει να ξεχωρίζει. Αν ο κακός θέλει να βλάψει τους Καλούς, δεν μπορείς και να το εύχεσαι, κιόλας! Να τους σ'χωράς, μπορείς, αλλά από κει και πέρα, τον λόγο έχουν οι παπάδες και ΚΥΡΙΩΣ, Ο ΘΕΟΣ!)