Ανόητε! Φαντάζεσαι πως ανθίζω για να με δουν;

***
‎Ifigeneia Goulioti Stavroula‎ προς (Έκφραση Ψυχής)

Χθες στις 8:57 π.μ.

Το λουλούδι απάντησε: Ανόητε!
Φαντάζεσαι πως ανθίζω για να με δουν;
Ανθίζω για το δικό μου λογαριασμό,
επειδή έτσι μου αρέσει,
και όχι για τους άλλους.
Η δική μου χαρά πηγάζει από το γεγονός
ότι υπάρχω και ανθίζω...

-Arthur Schopenhauer

***

ΓΕΝΝΑ Γυναικείας Ποίησης (Εκκρεμότητα)

...Κάτι συμπτώσεις... απίστευτες!
Σχολίασα στην φίλη μου Γιώτα, αυτό:

***

Ο/Η Κυκλαμίνα είπε...

Άντε, Καλή μου! Άλλαξε ανάρτηση! Έλεος! Ήρθε το 2020!
"Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί!" που λέει κι ένα τραγούδι!
Φιλιά Πολλά!
Καλή Χρονιά!
Ξεκόλλα με το Φεις!
Εδώ είναι το βιβλίο της ζωής σου!
Εκεί είναι ΦΑΤΣΑ (Φατσοβιβλίο) ή αλλιώς: ουαν σταντ!
...Γρήγορο φαγητό, πιο σεμνά.
Είναι μεν, επαφή, αλλά όχι δημιουργία.
Διαφήμιση της δημιουργίας, ναι, μα δε σε βλέπω στα "δημόσιά σου", σ' εκείνα που σού πρέπουν και σου αξίζουν!
Μαϊντανοί στα λάικ, υπάρχουν πολλοί, μα εγώ, δε σε χαραμίζω γι' αυτό.
Φιλιά απ' την κακιά και την σκληρή, Κατερίνα!
Περιμένω δυνατό θέμα, 2020!

Σάββατο, Ιανουαρίου 04, 2020 1:31:00 μ.μ.

 

 Ο/Η Κυκλαμίνα είπε...

ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ! Τί έγραψες, η ΓΥΝΑΙΚΑ!
Και πόσο κοντά, σε νωρίτερα σκέψεις μου, που δεν θα δεις!
Δεν παρήγγελνα μαζί με τη νέα ανάρτηση, κι ένα λαχείο!
Το είδα! Το διάβασα, Γιώτα μου, μα θέλει "μελέτη"... κι όχι, δεν σχολιάζω βιαστικά εκεί!
Εκεί τον λόγο έχουν οι "γνωρίζοντες", προς το παρόν, από Τέχνη!
Εγώ απλά, θα ήθελα να ήμουνα άντρας, και να είχα μια φίλη Γυναίκα, Αυτόφωτη, σαν κι εσένα!
Υποκλίνομαι, απ' το σπουργίτι...!
Φιλιά, χαρούμενα για το Πρωτοχρονιάτικο Ποιητικό, Αυτόφωτο, ξέσπασμά σου!
Και υπερήφανη, εννοείται!
Σίγουρα, σύμπτωση η πρόκληση για ανάρτηση.
Την είχες ήδη, έτοιμη, είμαι σίγουρη!
Το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΟΥ ΠΟΙΗΜΑ, έτσι, νομίζω!...
Έχει πολλές "Στάσεις"!
Παρ' όλα αυτά, ΑΓΑΠΑΜΕ, ΑΝΤΡΕΣ!
Ήξερε τι έκανε ο Θεός!
Γυναίκες μόνες, άνοστο.

Σάββατο, Ιανουαρίου 04, 2020 2:10:00 μ.μ.

 

***
και ενδιάμεσα, "πετάει" ένα ΘΕΜΑ, ΓΕΝΝΑ Γυναικείας Ποίησης, που μόνο Εκείνη, θα μπορούσε να κάνει!
Έτυχε να συμπέσει η πρόκληση η δική μου.
Λόγω του ότι το μπλογκ αυτό, δεν το έχω "δείξει" ακόμα, γι' αυτό θα καθυστερήσουν και τα λινκς.

Απλά, ας υπάρχει!
Σα να μην υπάρχω.
Αόρατη, τάχα.
Αδιάφορη, τάχα.

Τι μπαλιά καιρού, λέει, η ΕΜΥ!
Έριξε  μπαλιά η Γιώτα, τρύπησε όλα τα μη αυτόφωτα δίχτυα!
Να την έχει ο Θεός ΚΑΛΑ, να μας εκφράζει, εμάς τις γυναίκες!
Τυχερέ Σ.Π.!
Σ' ευχαριστώ που προκάλεσες και ενέπνευσες την κοινή μας φιλενάδα, με "οργή"! 
Μ' άρεσε αυτή η δυναμική της!              

Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.

***

***

Η Ποίησις εντός μας

2 ώρες · 

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

***
ΣΧ. Αξεπέραστος Γιάννης Ρίτσος, κι ας φαίνεται πως δεν τον θυμάμαι!..

"Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα. Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου, την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, ν' ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματα σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα..." (απόσπασμα απ' την Σονάτα του Σεληνόφωτος)

Αχ μοναξιά.... Ρούχο δανεικό μου έγινες και θες για πέντε δράμια ελευθερίας, να γίνεις η μόνη μου περιουσία.

***

Διασκεδάζετε και Μαθαίνετε

5 ώρες · 

Μοναξιά
Ήρθε, κι όταν έρχεται, πως να κάνω ότι δεν τη βλέπω.
Την πιάνω από το χέρι κι αρχίζουμε να περπατάμε.
Πάντα περπατάμε.. Με τις ώρες... Με τις μέρες...
Μέχρι να κουραστεί και να φύγει.
Κι όλο κράτα με λέει, κράτα με σφιχτά.
Φοβάται μη φύγει κι ας το ξέρει πως έτσι θα γίνει.
Δε μιλά, σιωπά. Αφήνει τις σκέψεις να τρέχουν.
Σαν το τίποτα στέκεται. Άχρωμα κι ασάλευτα
χωρίς καμία θέληση κίνησης.
Με το μόνο φόβο μη φύγει
κι ας ξέρει πως ίσως να μην γίνεται αλλιώς...
Αχ μοναξιά.... Ρούχο δανεικό μου έγινες
και θες για πέντε δράμια ελευθερίας,
να γίνεις η μόνη μου περιουσία.

***

Για να έρθεις να διαβάσεις...

***

***

Riflessi d'acqua

1 ώρα · 

Per te che vieni e leggi…

Oggi voglio donarti
quel profumo di petali danzanti
che sa di prati incolti
selvaggiamente liberi
nel sole dell'autunno…
Voglio donarti un cuscino
dipinto di coraggio e di vita,
che si nutre di stille e di vento,
su cui adagiare i giorni,
su cui far riposare il tempo
alle carezze di raggi e di stelle.

Voglio donarti quel sapore antico
della semplicità fatta di niente,
fatta del morbido bagliore,
di un guizzo d’onde
tra le ciglia socchiuse,
delle dita di mare sulla pelle,
della danza di una foglia nel vento
in un cielo bambino,
quel sapore di loto e melograno
tra merletti di sole
che filtrano dai rami
sui tappeti dorati e fruscianti
dei boschi e dei viali.

Voglio donarti quei colori caldi,
mediterranei, delle coste antiche,
e i giorni, come ricci da sgusciare
evitando le spine, per trovare
sorprese di castagne
di cui gustare
la dolcissima vita, morso a morso.
Voglio donarti reti in cui raccogliere
le sensazioni effimere di un canto
di un chiù o di un usignolo,
di una conchiglia
in cui risuona il ricordo del mare
o della sabbia
che scivola giù nella clessidra
di mani aperte al fluire il tempo.

Voglio donarti…ma è già nel tuo cuore
quella semplicità fatta di un niente
che è tutto…è lì lo scrigno
in cui conservi il sole….

- ©Riflessi d’acqua -
Copyright©2012
Tutti i diritti riservati agli Autori

*Foto: ©Danilo Bassani

Riflessi d'acqua-diventa fan
Diritti riservati © LG. 633/1941

Για να έρθεις να διαβάσεις...
Σήμερα θέλω donarti
Αυτό το άρωμα από τα πέταλα που χορεύουν
Αυτό έχει γεύση από κατάφυτο λιβάδια
Απίστευτα ελεύθερος
Στον ήλιο του φθινοπώρου...
Θέλω να ζωγραφίσω ένα μαξιλάρι
Ζωγραφική του θάρρους και της ζωής,
που τρέφεται με τον άνεμο και τον άνεμο,
Στο οποίο θα περάσεις τις μέρες,
Στο οποίο να ξεκουραστώ
Στα χάδια των ακτίνες και των αστεριών.

Θέλω να δοκιμάσω αυτή την παλιά γεύση
απλότητα φτιαγμένη από το τίποτα,
Φτιαγμένο από απαλή λάμψη,
ενός κυμάτων που τρεμοπαίζουν
Ανάμεσα στις βλεφαρίδες των βλεφαρίδων,
Θάλασσα δάχτυλα στο δέρμα,
Ο χορός ενός φύλλου στον άνεμο
σ ' ένα μωρό ουρανό,
Αυτή η γεύση Lotus και ρόδι
ανάμεσα στον ήλιο δαντέλα
Αυτό το φίλτρο από τα κλαδιά
Σε χρυσά χαλιά και τραγανό
Το δάσος και οι δρόμοι.

Θέλω να donarti αυτά τα ζεστά χρώματα,
Μεσόγειο, των αρχαίων ακτών,
Και οι μέρες, σαν μπούκλες για να φάνε
Αποφυγή τα αγκάθια, για να βρω
Εκπλήξεις από κάστανα
Να χαρώ
Η γλυκιά ζωή, μπουκιά για να δαγκώσεις.
Θέλω να τραβήξω δίχτυα για να μαζέψω
Οι Εφήμερη αισθήσεις ενός τραγουδιού
ενός chiù ή ενός αηδόνι,
Από ένα κέλυφος
Στην οποία αντηχεί η μνήμη της θάλασσας
Ή την άμμο
Συρόμενη προς τα κάτω την κλεψύδρα
Τα χέρια ανοιχτά για τον χρόνο ροής.

Θέλω να σου κάνω έκπληξη... αλλά είναι ήδη μέσα
Αυτή η απλότητα φτιαγμένη από ένα τίποτα
Αυτό είναι όλο... είναι εκεί στήθος
Στο οποίο διατηρείς τον ήλιο....

- © Νερό Σκέψεις -
πνευματικά δικαιώματα © 2012
Όλα τα δικαιώματα που προορίζονται για τους συγγραφείς

* Φωτογραφία: © Ντανίλο Bassani

Οι αντανακλάσεις του νερού-γίνετε φαν
Τα δικαιώματα διατηρούνται © LG. 633/1941

 · 

Βαθμολογήστε αυτή τη μετάφραση

***

Σχ. Ξέρω ότι επείγουν άλλα...
Το πέτυχα όμως και δεν θέλω να το χάσω.

***

Ο Νάνος Βαλαωρίτης διαβάζει Νάνο Βαλαωρίτη - Τα πουλιά

***
ΣΧ. ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ! ΑΘΑΝΑΤΟΣ! (13 -9-2019)

Λόγια;

Λόγια;
"Τα λόγια και τα χρόνια... τα χαμένα..."

Με ένα βλέμμα, όλα ποιο σύντομα.

(Ή αλλιώς: ανάγκη για κάτιασμα...κι όχι για Κατίνιασμα...)


Μουσική:

Μουσική, Ποίηση, Λόγια, Βλέμμα, κ.λ.π.