"Τι βρέχει ο ουρανός και δεν τα καταπίνει η γη;" (Παροιμία)

"Τι βρέχει ο ουρανός και δεν τα καταπίνει η γη;" (Παροιμία) 

Εμείς οι Πηλιορείτες μιλάμε συχνά με παροιμίες. Κυρίως οι μεγάλοι.

Μάλλον στους μεγάλους ανήκω κι εγώ, γιατί το συνηθίζω να θυμάμαι και να μιλάω και χωριάτ'κα και με παροιμίες.

Σήμερα όμως, συζητώντας με μια αγαπημένη φίλη που πέρασε πολλά με την υγεία της και καταλήξαμε πως ο καθένας μας κουβαλάει τον Σταυρό του και πρέπει ν' αντέξει, μου είπε μια παροιμία που της έλεγε η πεθερά της, κι εγώ δεν την ήξερα.

"Τι θα βρέξει ο ουρανός και δεν θα το καταπιεί η γης; Βροχή θα ρίξει; Χαλάζι θα ρίξει; Χιόνι θα ρίξει; Θα το καταπιεί, θέλει, δε θέλει! Έτσι είναι και ο άνθρωπος", μου είπε.

Κι όταν της είπα το καλό, ότι αδυνάτισε, μου είπε:

"Τί να το κάνω; Τώρα; Πάν' τα νιάτα, πάν' τα κάλλη, δε ξαναγυρίζουν πάλι!"

Δίκιο είχε, σε ΟΛΑ!

"Φίδι που σε δάγκωσε, θα σε ξαναδαγκώσει", με την πρώτη ευκαιρία.

...Κι ο "αγριόγατος" με τάραξε... λιγάκι, απόψε.
...Δε θυμότανε...
"Σιγά!"
Σταμάτησα την συζήτηση, δεν διευκολύνει κανέναν.
Ας είναι ως εκεί και μη παρέκει.
Δεν ξεχνάω, δεν μισώ, δεν τιμωρώ, παλεύω ακόμα με το "συγχωρώ", ευτυχώς είναι Άλλος ο Κριτής, μαζεύω τα κομμάτια μου και προχωρώ, προσέχοντας τις πισώπλατες και μη ξεχνώντας, πως "φίδι που σε δάγκωσε, θα σε ξαναδαγκώσει", με την πρώτη ευκαιρία.
Ελληνική παροιμία είναι κι αυτή, μου την θύμισε γνωστός και σ' ένα γάμο και φυσικά, στεναχωρέθηκα... γιατί δεν ήταν "φίδι", ήταν για μένα άρρωστος και πληγωμένος άνθρωπος.
...Επιθυμία μου, να τον σφίξω μια αγκαλιά, παρατεταμένη, χωρίς να μιλάμε, γιατί εκεί, σίγουρα θα σκοντάψουμε, ίσως χειρότερα, απ' τα ανείπωτα τόσων χρόνων.

Τάφος για τα γατάκια, δεν υπάρχει.
Ένα... μνημόσυνο, πες, ΕΚΕΙ!