ΤΖΕΝΗ ΒΑΝΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΦΥΓΕ....

12/11/20

Από μένα για μένα.

Είχα κι εγώ!

Το πρωί πότισα τις γλάστρες, μα δεν τα είδα!
Είχα κι εγώ!!!
Τα είδα μετά του Ρήγα και του Άι- Γιάννη, το ένα και μοναδικό, λες κι ήταν δώρο για μένα και την Γιώτα!
Πόσο χάρηκα, δε λέγεται...
Τα Σημάδια μου...
Το πρώτο, πάλι ο Άι - Γιάννης μου το έδωσε, μα αυτό θα γραφτεί αλλού.

...για όταν θα κλαις

Τίποτα τυχαίο.
Αυτό θυμήθηκα απόψε και με βρήκα και θα σε βρεις, όταν το βρεις...

Κομπιάζει ηχητικά.
Ακόμα κι αυτό, έχει την δική του "αξία"...

Πριν 10 χρόνια:

***

***
Πριν 9 χρόνια!

***
Σήμερα 2020, 29 Αυγούστου, δεν ξέρω πια να κάνω βιντεάκια. Άλλαξαν οι τρόποι, δεν θέλω να μάθω. Από φωτογραφίες; Χιλιάδες!

Αν μπορούσα όμως, θα έγραφα ένα τραγούδι να το λες, όταν θα με θυμάσαι, για όποιον λόγο, όποιος (α) και νά 'σαι, γνωστός, γνωστή, ακόμα και περαστικοί και να γελάτε.
Έκλαψα εγώ για όλους σας, φτάνει!

...Πήγαινε κι άσε με, καλά είμαι εγώ, για ότι αγαπώ, μονάχη μου θα πολεμώ, παιχνίδι σου δε θα γινώ, άλλο.
Κι άμα γινώ, θα διαλυθώ γρήγορα, δε θα μπορείς να με παίξεις για πολύ.
Θα σου είμαι άχρηστο, ούτε καν για ανακύκλωση.
Γενικό και αόριστο το ξέσπασμα.
Όποιος θιχτεί, θα ξέρει και το γιατί.
Ας ψαχτεί, για να "καθαρίσει" και την συνείδησή του, αν έχει και θέλει.

Ενθύμια

Τα κρατάω εδώ, έτσι!

***

Δημοσίευση σχολίου για: ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ

***

Ο/Η Αστοριανή είπε...

Τί ...κακό είναι αυτό που μας βρήκε, Κατερίνα μου...
Όσοι είναι -λένε- πάνω από 60-65
να τους "κλείσουν Αυτούς μέσα" για να ...γλυτώσουν!!!!!!

ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ-ΠΟΥΘΕΝΑ ...
εδώ θα μείνω!

Δηλαδή
αν είμαι μία μέρα λιγότερο από... 60;;; Γλυτώνω!!!

Ε! εγώ δηλώνω 23 και ο Δημήτρης 27 !!! και δεν πάω πουθενά!!!

Σας φιλώ
με "οθονικά" επιτρεπόμενα ματς-μουτς
και μη σας νοιάζει.-

Κυριακή, Μαρτίου 15, 2020 7:45:00 μ.μ.

***

κι ας μην το ξέρεις...

Χάρηκα Θεία μου, που βγήκες από κει.
Μια φορά ήρθα, δεύτερη δεν άντεξα...
Δικαιολογίες ήταν τα "εμπόδια" που έλεγα...
Απλά, δεν άντεχα.
Σιδερένια και να προσέχεις!
Σημαίνεις πολλά για μένα, Προσεύχομαι για σένα, κι ας μην το ξέρεις...
Θυμώνω με την λογική, με τις ηλικίες, με τα όσα λες κι όντως, ισχύουν.
Η τυχόν απουσία σου όμως, θα διαλύσει όποια ζυγαριά τολμήσει να ζυγίσει ηλικία με συναίσθημα.
Σπίτι σου απόψε, περικυκλωμένη απ' την μεγάλη αγάπη της οικογένειάς σου!
Πόσο το χαίρομαι, κι ας - ίσως, περίμενες "κάτι" παραπάνω από μένα...
...Είχα να στο δώσω, ήθελα, μα δεν το μπορούσα, κάτω από αυτές τις συνθήκες...
Να είσαι γερή!
Με κατατρόμαξες...
Μου έκοψες τα πόδια.
Δεν περπατάγανε...
Αρνούνταν, λες κι είχαν μυαλό κι αισθήματα...

Τελειώσαμε;

Αυτή ήταν η ζωή μας;
Ένας - ένας φεύγει;
Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι,
χωρίς να ξανασμίξουμε;
Κι όλα εκείνα τα άπιαστα όνειρα,
πύργοι στην άμμο, ήτανε;

Κι αν εγώ κλαίω,
εσύ, μην κλάψεις.
Οι άντρες δεν κλαίνε,
κι εσύ έκλαψες...

Το τραγούδι λέει άλλα.
Κρατάμε τον τίτλο.
Αρκεί που με βοήθησε,
τα δάκρυα να φτάσουν στον λαιμό...

Το καθέτως, καμιά σχέση με ποίηση.
Ανάγκη απ' το... αιώνιο οριζοντίω σου...
ΑΝΤΙΟ ΣΟΥ!

Διονυσίου - Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι

Καλή σου ανάπαυση, Δημήτρη!

...Κόλλησα.
Δεν το κατάλαβα το "έφυγε".
"Πήγε πάλι στο χωριό;"
"Έφυγε σου λέω!"

Λυτρώθηκες, Δημητρό, αυτή είναι η αλήθεια.
Πονάει, Δημητρό, αυτή είναι άλλη μια.
Φωτογραφίες, κι άλλη μια λαβωματιά, απουσίας...

...Με "γλυκαίνει" το ότι μιλήσαμε, τελευταίως.
Οι ευχές σου, τα σ' αγαπώ σου, βάλσαμο στην εξ αποστάσεως δύσκολη νύχτα μου.

Καλή σου ανάπαυση!

Δόθηκε η εξήγηση με το στάρι...
Στις 3 μέρες...
Κι ύστερα με λένε προληπτική.
Δικαιολογημένη η άρνηση.
Το ένστικτο, δεν είναι τυχαίο...
Θα φέρω λινκ, όταν τα γράψω, κάποτε.
Εσύ, ήδη, ξέρεις!
Το να μάθουν οι άλλοι, περιττό.

"Φίδι που σε δάγκωσε, θα σε ξαναδαγκώσει", με την πρώτη ευκαιρία.

...Κι ο "αγριόγατος" με τάραξε... λιγάκι, απόψε.
...Δε θυμότανε...
"Σιγά!"
Σταμάτησα την συζήτηση, δεν διευκολύνει κανέναν.
Ας είναι ως εκεί και μη παρέκει.
Δεν ξεχνάω, δεν μισώ, δεν τιμωρώ, παλεύω ακόμα με το "συγχωρώ", ευτυχώς είναι Άλλος ο Κριτής, μαζεύω τα κομμάτια μου και προχωρώ, προσέχοντας τις πισώπλατες και μη ξεχνώντας, πως "φίδι που σε δάγκωσε, θα σε ξαναδαγκώσει", με την πρώτη ευκαιρία.
Ελληνική παροιμία είναι κι αυτή, μου την θύμισε γνωστός και σ' ένα γάμο και φυσικά, στεναχωρέθηκα... γιατί δεν ήταν "φίδι", ήταν για μένα άρρωστος και πληγωμένος άνθρωπος.
...Επιθυμία μου, να τον σφίξω μια αγκαλιά, παρατεταμένη, χωρίς να μιλάμε, γιατί εκεί, σίγουρα θα σκοντάψουμε, ίσως χειρότερα, απ' τα ανείπωτα τόσων χρόνων.

Τάφος για τα γατάκια, δεν υπάρχει.
Ένα... μνημόσυνο, πες, ΕΚΕΙ!

Προσευχή...

Πες μου ότι είσαι μαζί του, Άγιε Εφραίμ!


!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ντιν! Έκανε το ρολόι της Εκκλησίας του Αγίου Νεκταρίου! (10 και 30)

Κι ΕΣΥ, μαζί του, Άγιε Νεκτάριε, το ξέρω!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

... Το μεταξύ τους διάστημα το λένε:

Μεταξύ απουσίας και παρουσίας, το μεταξύ τους διάστημα, το λένε... αγωνία και ΠΡΟΣΕΥΧΗ!
Σιγή στη θέλησή ΤΟΥ, όποια κι αν είναι αυτή.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, στους "περίεργους" και προκαλούντες... με ποικίλους τρόπους.

...Το σπασμένο τζάμι

...Πάνω από τρία χρόνια, το είχα έννοια, εκείνο το σπασμένο τζάμι...
Ήξερα πως θα "κρύωναν"...
...Είχα ματώσει κι εγώ, απ' τα θρύψαλά του, τότε...
Έτυχε να τα δω, ακόμα και να τα μαζέψω, χωρίς να κοπώ, εξωτερικά.
Το σκεφτόμουνα συχνά, ήθελα να πάω ένα καινούργιο, γερό, μα το θέμα ήταν λεπτό, πολύ "λεπτό"...
Δεν ήταν δικό μου Το σπίτι...

...Έτυχε σήμερα και πέρασα από κει τριγύρω.
Το θυμήθηκα.
Το έψαξα...
Είχαν περάσει καινούργιο.
Χάρηκα...
μα,
είχα παγώσει, είχα παραλύσει στην πλημμύρα εκείνων των αναμνήσεων, συν την συγκίνηση της ημέρας, συν το κρύο (με εισαγωγικά και όχι), της ημέρας.
Ανάσα.
...Η ματιά μου πήρε ότι έλειπαν "έπιπλα και σκεύη", βασικά.
Λυπήθηκα.
Θα είμαι πιο προετοιμασμένη άλλη φορά, αν ξέρω πως θα ξαναπεράσω από κει.

***

Φυσάει πολύ απ' το σπασμένο μου το τζάμι. Γιάννης Πλούταρχος

Κι αράχνες. Πολλές. Ακατοίκητο πια. Έτσι συμβαίνει, όταν φεύγουν τα "Αφεντικά", δυστυχώς!
***